کلمه آیه در مورد اعیان

استعمال کلمه ( آیه )  در مورد معانى ، اعیان و اقوال

کلمه ( آیات ) جمع کلمه ( آیه ) است که به معناى علامت مى باشد، هر چند که جایز است که این کلمه ، هم بر معانى اطلاق شود و هم بر اعیان خارجى و هم بر قول ، نظیر آیه شریفه (اولم یکن لهم آیه ان یعلمه علماء بنى اسرائیل ) که در آن کلمه آیت بر علم علماء بنى اسرائیل اطلاق شده ، و آیه : (و جعلناها و ابنها آیه للعالمین )، که در آن مریم و عیسى (علیهماالسلام) آیت شمرده شده اند، و آیه شریفه (و اذا بدلنا آیه مکان آیه ) که در آن آیت بر قول اطلاق شده است ، لیکن منظور از کلمه (آیات ) در آیه مورد بحث بطور قطع اجزاء کلام الهى است ، براى اینکه گفتار در این آیه پیرامون وحى است ، وحیى که بر پیامبر اسلام نازل مى شد، و معلوم است که وحى به هر معنا از معانى که ما آن را تصور کنیم و نزول وحى را به هر معنائى که بدانیم ، از سنخ کلام است ، و چیزى است که تلاوت مى شود و آن را مى خوانند.
پس منظور از کلمه آیات در آیه مورد بحث اجزاء کتاب الهى است ، اجزائى که تعین آنها تا حدى با مقاطعى است که آیات را از یکدیگر جدا مى سازد، البته مقدارى هم از این تعین را ذوق تفاهم تشخیص مى دهد، و در تشخیص آن کمک مى کند، و لذا چه بسا شده است که بین علماى احصاء از قبیل کوفى ها و بصریها و دیگران در عدد آیات بعضى از سوره ها اختلاف افتاده ، این به خاطر همان ذوق تفاهم است که گفتیم در تشخیص اینکه این جمله متصل به آیه قبل است و یا خود آیه اى جداگانه است دخالت دارد.

سایت رهبران شیعه : قرآن پژوهی