شَغَلَتْنَآ …

 یه بار به دوستیم پیامک دادم: کم پیدایی پسر.. خبری ازت نیست..

گفت : در میان مشغله ها گم شدم رفیق..

شَغَلَتْنَآ أَمْوَالُنَا وَ أَهْلُونَا فَاسْتَغْفِرْ لَنَا… (فتح/۱۱)

بهانه‏ هاى فراریان از جبهه و جنگ

کسانى‏که به جبهه نمى‏روند، فرار خود را توجیه مى‏کنند:
گاهى مى‏گویند: هوا گرم است. «لا تنفروا فى الحرّ»(۴۳۸)
گاهى مى‏گویند: تعداد دشمن زیاد و توان ما کم است. «لا طاقه لنا»(۴۳۹)
گاهى مى‏گویند: خانه‏هاى ما در و دیوار و حفاظى ندارد و ما نگرانیم. «انّ بیوتنا عوره»(۴۴۰)
گاهى مى‏گویند: مى‏ترسیم با نگاه به دختران رومى (در جنگ تبوک)، گرفتار فتنه و گناه شویم. پس ما را با فرمان شرکت در جنگ، به فتنه نیانداز. «لا تفتنّى…»(۴۴۱)
گاهى مى‏گویند: اموال و دارایى و خانوداه، ما را گرفتار کرده و مانع حضور ما در جنگ شده است. «شَغلتنا اموالنا و اهلونا»
معمولاً جهادگریزان، ترس را در قالب احتیاط، حرص و طمع را در قالب تأمین آینده، ضعف نفس را با شرم و حیا، سستى و بى‏عُرضگى را در قالب زهد، ضعف و ناتوانى خود را به قضا و قدر و رضایت به خواست خدا توجیه مى‏کنند.

---

۴۳۸) توبه، ۸۱٫
۴۳۹) بقره، ۲۴۹٫
۴۴۰) احزاب، ۱۳٫
۴۴۱) توبه، ۴۹٫