خطبه ۲۷ نهج البلاغه – مظلومیت علی (ع)

در خطبه ۲۷ نهج البلاغه، مظلومیت و تنهایی علی (علیه السّلام) به اندازه ای است که حضرت زبان به شکوه ازمردم کوفه می گشایند؛
ای مرد نمایان نامرد! ای کودک صفتان بی خرد که عقل های شما به عروسان پرده نشین شباهت دارد! چقدر دوست داشتم که شما را هرگز نمی دیدم و هرگز نمی شناختم به خدا سوگند که آشنایی با شما جز پشیمانی حاصلی نداشت و اندوهی غم بار سرانجام آن شد. خدا شما را بکشد که دلم را خون کردید و سینه ام لبریز از خشم شماست و کاسه های غم و اندوه را جرعه جرعه به من نوشاندید تا آنجا که قریش در حق من گفت: “پسر ابی طالب مردی دلیر است ولی دانش نظامی ندارد”