حدیث – چهار در چهار
امام علی علیه السلام :
اِنَّ اللّهَ ـ تَبارَکَ وَ تَعالى ـ اَخْفى اَرْبَعَهً فى اَرْبَعَهٍ: اَخْفى رِضاهُ فى طاعَتِهِ فَلا تَسْتَصْغِرَنَّ شَیئا مِن طاعَتِهِ، فَرُبَّما و افَقَ رِضاهُ وَ اَنْتَ لا تَعْلَمُ وَ اَخْفى سَخَطَهُ فى مَعصیَتِهِ فَلا تَستَصْغِرَنَّ شَیئا مِن مَعصیَتِهِ فَرُبَّما و افَقَ سَخَطَهُ مَعصیَتُهُ و اَنتَ لا تَعلَمُ و اَخفى اِجابَتَهُ فى دَعوَتِهِ فَلا تَستَصغِرَنَّ شَیئا مِن دُعائِهِ فَرُبَّما و افَقَ اِجابَتَهُ و اَنتَ لا تَعلَمُ و اَخفى وَلیَّهُ فى عِبادِهِ فَلا تَستَصغِرَنَّ عَبدا مِن عَبیدِ اللّهِ فَرُبَّما یَکونُ وَلیَّهُ وَ اَنتَ لا تَعلَمُ؛
خداوند تبارک و تعالى چهار چیز را در دلِ چهار چیز مخفى نموده است:
اِنَّ اللّهَ ـ تَبارَکَ وَ تَعالى ـ اَخْفى اَرْبَعَهً فى اَرْبَعَهٍ: اَخْفى رِضاهُ فى طاعَتِهِ فَلا تَسْتَصْغِرَنَّ شَیئا مِن طاعَتِهِ، فَرُبَّما و افَقَ رِضاهُ وَ اَنْتَ لا تَعْلَمُ وَ اَخْفى سَخَطَهُ فى مَعصیَتِهِ فَلا تَستَصْغِرَنَّ شَیئا مِن مَعصیَتِهِ فَرُبَّما و افَقَ سَخَطَهُ مَعصیَتُهُ و اَنتَ لا تَعلَمُ و اَخفى اِجابَتَهُ فى دَعوَتِهِ فَلا تَستَصغِرَنَّ شَیئا مِن دُعائِهِ فَرُبَّما و افَقَ اِجابَتَهُ و اَنتَ لا تَعلَمُ و اَخفى وَلیَّهُ فى عِبادِهِ فَلا تَستَصغِرَنَّ عَبدا مِن عَبیدِ اللّهِ فَرُبَّما یَکونُ وَلیَّهُ وَ اَنتَ لا تَعلَمُ؛
خداوند تبارک و تعالى چهار چیز را در دلِ چهار چیز مخفى نموده است:
۱-
خشنودى اش را در طاعتش مخفى نموده، پس مبادا که چیزى از طاعت او را کوچک بشمارید، زیرا ممکن است خشنودى او در همان باشد و تو نمى دانى ..
۲-
و ناخشنودى اش را در معصیتش مخفى کرده، پس مبادا که چیزى از معصیت او را کوچک بشمارید، زیرا ممکن است ناخشنودى او در همان باشد و تو نمى دانى.
۳-
و اجابتش را در دعاى از خود مخفى ساخته، پس چه بسا که اجابت او در همان باشد و تو نمى دانى.
۴-
و ولىّ اش را در میان بندگانش مخفى نموده است. پس مبادا هیچ بنده اى از بندگان خدا را کوچک بشمارید، زیرا اى بسا، همو ولىّ او باشد و تو نمى دانى.
خصال: ص ۲۰۹، ح ۳۱